Кояш карый елмаеп

Ел саен аның килүен түземсезлек белән көтәм. Яз килү белән кояш көн саен диярлек яктырта, һәм моңардан кәеф яхшыра. Көн иртәрәк туа, ә кичен караңгы соңрак төшә.

Табигать кышкы йокыдан уяна. Кошлар сайрый. Агач һәм куак ботакларында бөреләр бүртә. Яз кешегә дә, хайваннарга да бик күп шатлыклы мәшәкатьләр китерә. Бакчачылар җиләк‑җимеш һәм яшелчәләр утырта. Кошлар оя кора.

Мин язны җылыну һәм иң озын каникуллар якынлашуы өчен яратам. Күбрәк урамда йөрергә мөмкин. Кышкы җылы кием кирәкми, һәм син җиңел куртка һәм юка шапка киясең.

Язгы табигать энергия һәм тормыш белән тулы. Бөҗәкләр уяна, бал кортлары бызылдый башлый, күбәләкләр очып йөри. Яз кешеләрне үзгәрешләргә илһамландыра. Күбрәк хәрәкәтләнәсе, йөрисе, тулы күкрәк белән сулыйсы килә.

Бу ‑ табигатьтә генә түгел, һәр кешенең күңелендә дә яңару чоры. Без көч, иҗат итү һәм хыяллану теләген тоябыз.

Яз шәһәрләребезгә һәм авылларыбызга килә, өмет һәм шатлык бүләк итә, аның чиксез матурлыгын искә төшерә.

Риана Вәлиуллина,
2нче гимназиянең 9в сыйныфы укучысы